Jak moja przemowa?
Byłaś wspaniała.
- Sepleniłam? - Ty nie seplenisz.
Wiem, ale nawet myślenie, że to robiłam było niepokojące.
Nie.
Sarah, musisz przywitać się z dziećmi.
Nie.
To makabryczne.
Proszę.
Nie.
Kocham cię, ale nie zrobię tego.
- Jeśli mnie kochasz. - Miłość ma swoje granice.
A nie powinna.
FAWORYTA
Tłumaczenie: ajsemprini.
Nie seplenisz, ale jesteś szalona.
Dawać mi pałac.
Cóż, od dłuższego czasu pragnęłam ci coś podarować.
Wraz ze zwycięstwem Marlborough nadarzyła się doskonała okazja.
To ogromna ekstrawagancja, pani Morley, prowadzimy wojnę.
Wygraliśmy.
To nie koniec, nadal musimy walczyć.
Nie wiedziałam o tym.
Rozdział I
TO BŁOTO ŚMIERDZI
Weź kawałek chleba.
Potem Sally zaprowadzi cię do kąpieli, a następnie do jaśnie pani.
To błoto śmierdzi.
Ludzie srają tutaj na środku ulicy.
Nazywają to politycznym komentarzem.
Wejdź tutaj, umyj się.
Dziękuję bardzo.
Lady Marlborough!
Nie wiedziałam, że tutaj kończą się rury kanalizacyjne.
To ja, Abigail.
Droga kuzynko.
Mam list od naszej ciotki.
I...
Proszę o wybaczenie, nie zamierzałam zaprezentować się, jakby...
Wypadłam z powozu.
A mężczyzna ciągnął za swojego...
Mniejsza z mężczyzną...
Oto list od naszej ciotki.
Twoi przyjaciele?
Wybacz.
Twoje imię, dziewczyno. Chyba się nie przedstawiłaś.
- Nie. Abigail Hill. - Od Hilla z Sommerset?
Tego, któremu odbiło, podpalił swoją posiadłość i samemu zginął w pożarze?
Przegrał wszystkie pieniądze w wiście.
Nikt nie idzie na całość w wiście.
Mój wuj był jedyny w swoim rodzaju.
Przepraszam za mój wygląd.
Służba mnie tu wpuściła.
Nieszkodliwy żart, jak przypuszczam.
Czego chcesz?
Miałam nadzieję, że znajdę tu jakiekolwiek zatrudnienie.
Najprędzej jako potwór do dziecięcych zabaw.
Jak pani sobie życzy.
Pałac?
Widzę, że złości cię moje szczęście, a myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi.
Wątpię, byś popełniła ten błąd.
Cóż, tylko się z tobą drażnię, myślałam, że się zorientujesz.
Pałac nie powstanie!
Powstanie, bo zbudują go najlepsi fachowcy w królestwie.
Mam nadzieję, że przetrwa 100 lat, jako symbol zwycięstwa mojego męża.
Posłuchaj, doceniam zwycięstwo twojego męża,
jednak na temat budżetu pałacowego, królowa powinna
zasięgnąć rady od swojej opozycji.
Och, ale wtedy straciłoby to swój rozkoszny element zaskoczenia.
Pizda!
Horatio znów zwycięża!
Panie premierze, musimy ustalić kto
uda się do Francuzów z traktatem pokojowym.
Nie potrzebujemy traktatu pokojowego,
trzymamy ich w garści.
Więc się nam poddadzą.
Jedna bitwa nie wygra wojny.
Utrzymywałem partię razem, jako że my,
właściciele ziemscy, właściwie opłaciliśmy całą tę wojnę.
I jesteśmy za to wdzięczni.
W czasie, kiedy kupcy się na niej wzbogacili.
A jednak nie widzę twojego modnego, spasionego trupa, kiedy spoglądam na pole bitwy.
Nie mamy pieniędzy. Do tego dążę.
Daliśmy nauczkę Francuzom, ale nie pokonaliśmy ich, Harley.
Musimy ich zniszczyć.
Żeby błagali o pokój ze złamanymi sercami, kłaniając się do samej ziemi.
Jakże słodka jest twoja żona, Marlborough...
- Słodka i bystra. - Nie mogę się zgodzić.
Musimy pójść z tym do królowej.
Jeśli byłabyś tak miła, by mnie z nią umówić, lady Marlborough.
Oczywiście.
Jestem gotowa na spotkanie z rosyjskim ambasadorem.
Kto zrobił ci ten makijaż?
Chciałyśmy czegoś dramatycznego, podoba ci się?
Wyglądasz jak borsuk.
Będziesz płakać?
Naprawdę?
Popatrz, jak twoim zdaniem wyglądasz?
Borsuk.
Naprawdę myślałaś, że możesz spotkać się z rosyjską delegacją wyglądając w ten sposób?
Nie.
Ja się tym zajmę.
Wracaj do pokoju.
Dziękuję.
Spojrzałeś na mnie?
Spojrzałeś?
Spójrz na mnie!
Jak śmiesz? Zamknij oczy!
Witaj.
Witaj!
Pani Meg mówi, że masz wyszorować podłogę.
Dopóki nie będzie mogła w niej ujrzeć swojego tłustego, bezzębnego odbicia.
Wybacz.
Potrzebne ci rękawiczki.
Ług jest niebezpieczny.
Parzy.
Sarah!
Jestem tu.
Ty!
Weź banaże z półki.
To na podagrę królowej, szybko!
Pani Meg, brandy.
Boli!
Wiem, kochana.
Kuzynko, wołowina.
Opowiedz mi coś.
Nie mogę.
Ostrożnie.
- Nie mogę. - Owszem, możesz.
Kuzynko, zawiń to.
Wszystkich pozostałych proszę o wyjście.
Jak się poznałyśmy, opowiedz o tym.
Przeklęty chłopak Cheeverów.
Przewrócił mnie na ziemię, trzymał mnie i pluł mi na twarz.
Wciąż jest świnią. Co stało się potem?
Potem usłyszałam kroki.
Szybkie kroki.
A potem zauważyłam różowe buty idące w moją stronę.
A potem zniknęły.
Później usłyszałam trzask.
I spadł ze mnie.
A ty wzięłaś mnie za rękę i powiedziałaś: "Witaj, jestem Sarah!
Jesteś cała w plwocinie, musimy cię umyć".
Pamiętasz jak szczęka mu zwisała?
Tak.
Musisz spróbować zasnąć.
Możesz odejść.
- Nie opuszczaj mnie. - Nie zamierzam.
- Wciąż mnie kochasz? - Tak.
- Wciąż...? - Tak.
Dla królowej.
Doktor polecił natychmiastowe podanie.
To sprawa najwyższego priorytetu.
Ona śpi.
Czy mam powiedzieć doktorowi, że zagroziłeś zdrowiu
królowej i pozwolić ci na poniesienie implikacji?
- Co znaczą implika... - Znaczą tyle, że zostaniesz wychłostany.
Co ty tu robisz?
To okład.
Z ziół.
Zebrałam trochę rano.
Zmniejsza opuchliznę i zapalenie, pomyślałam, że może pomóc królowej.
Nie możesz tak po prostu tu wchodzić.
Dlaczego lokaj cię wpuścił?
To nie jego wina, okłamałam go.
- Premier oraz pan Marlborough. - Chciałam jej jedynie pomóc.
Tyle wycierpiała.
Zabierz ją na dół.
Powiedz pani Meg, że ma dostać sześć razy rózgą.
To okład. Z ziół.
Anno.
Musisz się skupić.
Zebraliśmy nasze siły tutaj, a Austriacy zgromadzili się tutaj.
Co to w ogóle za państwo?
- Posłuchaj... Marlborough?
To miasto, Lille.
W dolinie, we Francji.
Zwabimy ich, poprzez wysłanie małego oddziału,
kiedy złapią haczyk, spadniemy na nich z góry większą brygadą.
To świetny plan.
Królowo Anno, zgadzasz się?
Nasi ludzie spodziewali się, że to już koniec.
Cóż, wszyscy chcemy, żeby się to skończyło,
ale to tylko pobożne życzenia.
Możemy negocjować pokój,
ale go nie otrzymamy.
Pomaga.
Co?
Coś łagodzi mój ból, co to jest?
Chyba jakieś zioła.
Co to ma być?
Używaj sobie z nią w stodole, nie w mojej kuchni.
Jaśnie pani zarządziła dla niej sześć razy rózgą.
Stój!
Puść ją.
Chodź ze mną.
Wygląda na to, że jesteś niezwykle uprzejma.
Podobno.
Co równa się głupocie.
Bóle królowej ustąpiły dzięki tobie.
Przyniesiesz mi więcej tych ziół.
I nigdy więcej nie wychodź przed szereg.
Mój ojciec zawsze wyrażał się o pani z szacunkiem.
Lubiłam go.
Płonął wdziękiem.
Dosłownie.
Nisko upadłaś.
Kiedy miałam 15 lat, ojciec przegrał mnie w kartach.
Nie mówisz poważnie.
Ten tutaj.
Och, był tym bardzo zdenerwowany.
Uciekł do lasu bez niczego, za wyjątkiem
pomywaczki i tuzina butelek na pocieszenie.
Zgodziłaś się?
Chciałam pomóc ojcu.
Zadłużył się u wyglądającego jak balon Niemca, z cienkim kutasem.
Na szczęście zdołałam go przekonać, że kobieta krwawi przez 28 dni w miesiącu.
Co ci się stało w rękę?
Niektóre koleżanki są niewrażliwe na mój urok.
Rozdział II
OBAWIAM SIĘ ZAMIESZANIA I NIESZCZĘŚLIWYCH WYPADKÓW
Baronie Stratford, nie przychodź dziś do mnie z pretensjami,
albo zrobię ci z serca wątrobę.
Madame Tournée,
przyznano pani pieniądze na gobeliny, o które pani prosiła.
Jeśli wyda pani pensa więcej, wyrwę pani wszystkie paznokcie.
Merci.
Abigail, przynieś talerz ostryg i podaj go holenderskiemu ambasadorowi.
Oczywiście, jaśnie pani.
Pułkowniku Masham.
- Lady Marlborough. - Królowa będzie jeździć w środę.
Oczywiście, lady Marlborough.
Chciałbyś spróbować mojej służki zanim odjedziesz?
Czy ta kaczka musi tu być?
Najszybsza kaczka w mieście.
Horiatio jest cenny, nie opuści mojego boku.
Trzymaj go ode mnie z dala, albo jego wątroba znajdzie się u mnie na talerzu z korniszonem.
Czarujące.
Powinieneś wiedzieć, że przekonałem moją partię
by zaczekali, aż ogłosimy negocjacje pokojowe.
Powinniśmy oboje przedstawić swoje racje królowej.
Tak, a gdzie ona jest?
Czekamy już godzinę.
- Lady Sarah. - Jestem.
Przypominam, że nie jesteś królową.
Tak, ale wyznaczyła mnie, bym rozmawiała w jej imieniu. Źle się czuje.
Co mówi?
Że Harley to fircyk i goguś, który
śmierdzi niczym wagina 96-letniej, francuskiej dziwki.
To chyba nie jest dokładny cytat.
Zdecydowała, że będzie kontynuować wojnę.
Myśli, że kolejne zwycięstwo pozwoli nam być w lepszej
pozycji w czasie negocjacji. Jej list.
A jak za nią zapłacimy?
Podatek ziemski będzie podwojony.
To szaleństwo.
Wtedy wojna w której przyjdzie nam walczyć, będzie wojną domową.
Liczy na to, że ty i twoja miłość do Anglii zdołacie utrzymać porządek w partii.
- Są ograniczenia. - Miłość do ojczyzny,
jak dla mnie, ona nie ma ograniczeń.
Nasza ostatnia moneta posłuży do obrony Anglii, jeśli będzie trzeba.
I ostatni człowiek?
Martwi się piętrzą, podobnie jak oburzenie.
- Jednak cię to nie obchodzi. - Ubolewam nad wszystkimi,
a moje serce bije z każdym z nich i wysyłam swoich bliskich razem z nimi.
Więc nie pouczaj mi co do kosztów.
Traktat pozwoli oszczędzić pieniądze i życia. Zwycięstwo dla całej Anglii.
Jeśli po jednym zwycięstwie do nich pójdziemy, będą myśleć, że się boimy.
Pochowamy ich więcej, dowiedzą się, że tak nie jest.
Królowa zadecydowała, Harley.
Nie zgadzam się.
Ani trochę.
Domagam się audiencji u królowej, bym mógł przedstawić jej swoje racje.
Przedstaw je mnie. Kocham komedię.
Mamy ciasto?
To obrzydliwe wypaczenie systemu, nie ma tu dla ciebie miejsca.
Twój tusz do rzęs się rozmazuje.
Jeśli chcesz to poprawić, możemy przełożyć tę rozmowę.
Musisz zapłacić za naprawę.
Nasz budżet jest napięty, każdy pens się liczy.
Daj spokój, jeszcze jedno zwycięstwo.
Musisz go prowokować?
Jego godność to jedyne, co go powstrzymuje przed szaleństwem.
Czasami dama musi się zabawić.
Musimy uważać, Sarah.
Jest wartościowym sprzymierzeńcem.
Ale niebezpiecznym wrogiem.
Pożycz cokolwiek chcesz.
Dziękuję.
I dziękuję za pracę.
Mam sentyment do słabych.
- Lord Marlborough. - Już czas.
Bądź ostrożny.
I nie rób głupstw.
Bądź odważny, roztropny i ostrożny.
- Błagam. - Będę.
Spędź dzisiejszą noc ze mną.
Muszę spać ze swoimi ludźmi.
Tak należy.
Miałam sen. Mały Francuz pokryty krwią
nosił głowę Marlborough dookoła i karmił ją brie.
Jest świetnym żołnierzem.
Nic mu nie będzie.
Zwyciężymy.
Oczywiście, pani Freeman.
Proszę o wybaczenie, Wasza Wysokość.
Chyba nabawiłam się kataru, zbierając zioła na twoją nogę.
To byłaś ty!
Abigail.
Postrzelajmy do czegoś.
To smutne.
Są takie ładne.
Rzut!
Chcesz chyba podziurawić niebo.
Mogę panią o coś zapytać?
O ile masz świadomość, że mam przy sobie broń.
Pracowała pani na tę wojnę, a pani mąż jest na jej przedzie.
Jego życie jest zagrożone.
- Jak pani tak może? - To właściwe.
Jeśli tego nie zrobimy, zwołają armię i najadą na nas,
siekając nas wszystkich na kawałki.
Masz słodkie usposobienie i wiele wycierpiałaś,
pragniesz bezpieczeństwa i względów ponad wszystko.
Jeśli on umrze...
Czyż nie poświęciłaś swojej pizdy grubemu Niemcowi, żeby ratować ojca?
Tak.
Zawsze jest cena do zapłacenia.
A ja jestem gotowa ją zapłacić.
Rzut!
Zrelaksuj się i wyceluj.
Kiedy będzie na wysokości oczu, strzelaj.
Rzut!
Doskonale!
Zrobimy jeszcze z ciebie zabójcę.
Śledzisz mnie?
Pytam, czy mnie śledzisz?
To chyba pan mnie śledzi,
jako, że idę pierwsza.
To ciebie widziałem wtedy na koniu.
Jestem służką.
Skąd miałabym konia?
Może przyśniłam się panu?
A może to byłaś ty?
A ja powinienem cię rozebrać i wybatożyć?
Czekam.
Chcesz na niej pojeździć, co?
Gotuje mi się przez nią krew w żyłach.
Jest nowym nabytkiem lady Marlborough.
W rzeczy samej.
Interesujące.
Przepraszam, proszę się przesunąć.
Wasza Wysokość?
Jak dobrze cię widzieć.
Skoro wyrzuciłaś więcej pieniędzy w błoto, co jest daremnym trudem...
Ach, tak. Zwyciężymy,
Sarah zapewnia mnie, że zwyciężymy.
Został podwyższony podatek ziemski, nie wyobrażasz sobie nawet
jaką burzę to wywoła wsród właścicieli ziemskich.
Naprawdę, są wściekli?
- Najdroższa królowo! - Jak podobają ci się moje pończochy?
Odświętne.
Bardzo. Właśnie tłumaczyłem królowej jak wielkim
błędem jest ten podatek... i wojna również.
Powinniśmy negocjować pokój.
Harley, ależ z ciebie nudziarz.
Czy to parlament?
Na balu się tańczy.
I je się chrzan i dziczyznę, kosztowałeś je?
W tym momencie miałbym problemy z przełknięciem.
- Wasza Wysokość. - Chciałabym posłuchać muzyki.
Och tak, kocham tę muzykę, muszę zatańczyć.
Przestańcie.
Przestańcie!
- Co się dzieje? - Chcę wrócić do pokoju.
Zatrzymaj się!
Panie Harley.
Zgadzam się, że przesadziłam z tym podatkiem na wojnę.
- Co? - Nie zwiększymy go.
Jesteśmy twymi sługami, królowo.
Anno.
Przepraszam.
Już w porządku.
Pojedziemy szybko?
Pieprz mnie.
Abigail, czyż nie?
Tak, sir.
Widzę, że ukradłaś książkę.
Za to należy się rozebranie i wybatożenie.
Moja pani mi ją pożyczyła.
- Zapytamy ją o to? - Nie!
Nie.
Wyjdź ze mną na zewnątrz.
A więc kiedyś byłaś szlachcianką, a teraz jesteś nikim.
Zostały ci tylko ochłapy.
Jakże smutno.
Wciąż nią jestem.
- W moim sercu. - Bez wątpienia.
Ważne jest zdobywać nowych przyjaciół,
czyż nie?
Tak.
Jeśli to właśnie się tutaj dzieje,
a nie zawoalowane groźby pod płaszczykiem grzeczności.
Widzę, że nie jesteś wcale głupia.
Chcesz czegoś.
Wypieprzyć mnie.
Mylisz mnie z Mashamem, oczy mu całkowicie zaszły twoją pizdą.
Opowiedz mi o lady Marlborough.
O Godolphinie, o królowej.
Coś się dzieje?
Kocham ploteczki.
To moja wada, wiem.
Lady Marlborough była dla mnie dobra.
Pomogła mi.
Nie naruszę jej zaufania.
Oczywiście. Obdarza cię względami.
Ale względy to wiaterek, który ciągle zmienia kierunek.
Zaraz możesz wrócić do spania przy kurwach,
zastanawiając się kto wsadził ci palec do tyłka.
Nie można mieć za dużo przyjaciół na dworze.
Potrzebuję przyjaciela, Abigail.
Kogoś ze słodkimi uszami i oczami szeroko otwartymi.
Często bywam zaskoczony wypaczoną sytuacją na dworze.
A jako lider opozycji, nie powinno tak być.
Ja chciałbym tylko wiedzieć jak mają plany -
wielmożna pani, Godolphin, czy królowa.
Nie zdradzę mojej pani.
Spójrz!
Strzyżyk.
Jaki słodki.
W porządku?
W każdym razie pomyśl o tym.
Bez pośpiechu.
Musisz powiedzieć Harleyowi, że zmieniłaś zdanie co do podatku.
Ludzie naprawdę są wściekli z jego powodu?
Będą wściekli, kiedy Francuzi zgwałcą ich żony
i zasadzą czosnek na ich polach.
Konserwatyści nie mogą robić, co im się podoba.
A stawiając na swoim stracimy więcej ludzi.
Utrata ludzi boli, ale...
nie możemy tego zrobić bez przekonania,
albo zobaczą naszą słabość i utracimy tysiące ludzi więcej.
Dla królowej nie.
Co?
Co? Nie możesz pić gorącej czekolady!
Twój żołądek. Cukier ci zaszkodzi.
- Abigail, podaj mi tę filiżankę. - Nie rób tego.
Proszę o wybaczenie, nie wiem, co mam zrobić.
W porządku, daj jej to.
Możesz też przynieść wiadro i mop żeby posprzątać następstwa.
Zabierz mnie z powrotem.
Ogłosisz podatek w parlamencie.
Ustalę datę.
Muszę coś pani powiedzieć.
Mów.
Pan Harley rozmawiał ze mną
i chciał, żebym panią zdradziła
i opowiadała mu o co się dzieje między panią, królową i Godolphinem.
Ach tak.
Co zamierzasz?
Nie zrobię tego.
To oczywiste.
To nie takie oczywiste.
Możliwe, że mi o tym powiedziałaś, bym zaczęła ci bardziej ufać.
A wciąż działasz po obu stronach płotu.
Jestem człowiekiem honoru, nawet będąc w obecnej pozycji.
Nawet gdybym była ostatnią w tym przeklętym miejscu, pozostanę damą.
Oburzenie czyni cię piękniejszą.
A więc moje tajemnice są u ciebie bezpieczne?
Wszystkie.
Dobrze.
Nawet ta największa.
Abigail...
Jeśli zapomnisz o śrucie,
broń wyda dźwięk, ale nie strzeli.
To świetny dowcip, nieprawdaż?
Tak.
Może pomyślimy o zastosowaniu dla niego?
Czasem nie pamięta się, czy załadowało się śrut, czy nie.
Obawiam się zamieszania
i nieszczęśliwych wypadków.
Z pewnością wszyscy będą uważać.
Wołowina?
12 gwinei.
Śmietana?
Pani Meg, pani rachunek na śmietankę jest oburzający.
Kąpie się pani w niej, żeby wyleczyć hemoroidy?
Nie, wielmożna pani.
- Mogę zobaczyć? - Oczywiście.
Świetnie, lady Marlborough. Jak zawsze.
Skończymy na dziś?
Oczywiście.
Celuj w chodnik.
Trawnik może złagodzić upadek.
Wcale cię nie obchodzę!
Pani Morley!
Zostań na chwilę!
Nie, weź dzień wolny, rozkazuję ci!
Ktoś musi tu rządzić.
Nie jestem posiłkiem.
Nie może tylko jeść i jeść.
Jednak jesteś smaczna i słona.
Gdyby cię upiec na ruszcie, byłabyś wpaniałym posiłkiem.
Bardzo dobrze.
Przyjdę do ciebie po południu
i zagramy w wista.
Rozdział III
CÓŻ ZA STRÓJ
Opozycja każde nam
przeprowadzić tę wojnę na pół gwizdka!
Nie możemy tego zrobić!
Musimy wykorzystać naszą rozpacz,
gdyż Anglia jest tego warta
i musimy za nią cierpieć!
Panie Harley!
Proszę kontrolować swoich ludzi!
Niniejszym ogłaszam dziś,
że zgodnie z wolą Jej Wysokości...
W końcu, pani Freeman.
Ta pierdolona noga.
Jak jakiś potwór atakujący mnie.
- Obetniesz ją dla mnie? - Nie sądzę, Wasza Wysokość.
Czemu tu jesteś?
Lady Marlborough mnie tu przysłała, jako że jestem świetnym graczem w wista.
Sama jest zajęta sprawami królestwa.
Ale przybędzie tu niezwłocznie.
To moje królestwo.
Ja zajmuję się królestwem.
Naprawdę przysłała mi swoją służkę?
Wasza Wysokość, nie zawsze byłam służką.
Jestem wykształcona, mówię po łacinie, francusku...
Moja rodzina przeżyła ciężkie chwile.
- Jestem również jej kuzynką. - To fascynujące.
Mimo to musisz wyjść i powiedzieć jej, żeby tu przyszła.
Są takie piękne.
To moje dzieci.
Wypuść je, proszę.
Ile ich jest?
Siedemnaście.
Dziś jest dzień Hildebranda.
Który to?
Tamten.
Nieśmiały, ale uparty.
Mogę?
Lubi cię.
Straciłam siedemnaścioro dzieci.
Niektóre poroniłam.
Inne urodziły się martwe.
A kilkoro z nich było ze mną przez bardzo krótki czas.
Skarbie...
Dziś jest dzień Hildebrandta.
Dzień, w którym go straciłaś.
Tak.
Z każdą ich śmiercią cząstka mnie również umarła.
Dołączysz do mnie?
Wspaniałe ciasto!
Smakuje ci?
Smakuje mu!
Wszystkiego najlepszego!
Cóż za strój!
Dziękuję.
Myślałem, że przesadziłem.
Przyszedł mnie pan uwieść, czy zgwałcić?
Jestem dżentelmenem.
A więc gwałt.
Nie, ty..
ty...
zaintrygowałaś mnie.
Co ma pan na myśli?
Mnie zaintrygowało to, jak wygląda pan pod tym wszystkim.
Jest pan przystojny.
Nic dziwnego, że pan to ukrywa.
Kim ty jesteś?
Raczej nie tylko zwykłą służką.
Można powiedzieć, że nisko upadłam.
Można powiedzieć,
że nie pozwolę ci sięgnąć dna.
Mogę się na to zgodzić.
A teraz dobranoc, sir.
Jakiś postęp?
Cóż...
Ugryzła mnie.
Te peruki są śmieszne.
Moi ludzie muszą wyglądać ładnie.
Ona by się z tym nie zgodziła.
Spróbujemy raz jeszcze, po twojemu.
Wybacz, że wysłałam Abigail w swoim zastępstwie.
Była wspaniała.
- Hildebrandt naprawdę ją polubił. - Królik?
Anno, jesteś zbyt wrażliwa.
A ty niekiedy jesteś wredna i obojętna.
A niekiedy jestem urocza, pamiętajmy jedynie te dni.
Anno.
Zachowujesz się jak dziecko.
Rozdział IV
DROBNA KOMPLIKACJA
Chyba gwałty były najtrudniejsze.
Sprawiały, że byłam na ich łasce.
Że byłam niczym.
Nie jesteś niczym, jesteś kochana.
Dziękuję.
Jesteś taka piękna, pani.
Nie wyśmiewaj się ze mnie.
Nie wyśmiewam.
Jeśli byłabym mężczyzną, to
wzięłabym cię siłą.
Przestań!
Przepraszam, proszę o wybaczenie...
Proszę spojrzeć!
Niech przestaną.
- Co? - Przestańcie!
Starczy tego!
Przestańcie!
Wynoście się!
Rozkazuję wam!
Wynocha!
Nie chcę tego słuchać!
- Wasza Wysokość... - Muszę odpocząć.
- Mam pójść... - Zostaw mnie!
Dawaj go.
Wasza Wysokość.
Gdzie ja jestem?
Gdzie ja jestem?!
Wasza Wysokość,
jesteś w zachodnim skrzydle.
Nie mów do mnie takim tonem!
Wasza Wysokość!
Głupia dziewucho, gdzie byłaś?!
Wybacz.
Zabierz mnie z powrotem.
Może zatańczymy?
Wyśmiewasz się ze mnie.
Nie, po prostu wierzę, że potrafisz, pani.
I że będzie wesoło.
Naprawdę chciałabym z tobą zatańczyć.
Do tyłu.
Razem.
Rzut!
Do przodu, do tyłu.
Rzut!
Ściąć jej głowę, ściąć jej głowę.
Rzuć!
Jest 12 do 11.
Strzelasz dziś wyjątkowo dobrze, Abigail.
Była pani dobrą nauczycielką.
Mam nadzieję, że nie nudzą cię chwile spędzane z królową.
Skądże.
Cieszę się, że mogę panią trochę odciążyć.
- Dobrze pani spała? - Niczym martwy suseł.
Wspaniale.
Królowa jest...
niezwykłą osobą.
Mimo, że na taką nie wygląda.
Jej życie to ciąg tragedii.
Jest urocza.
Już nie będę cię tym obarczać.
- Nie przeszkadza mi.. - Wiem o tym!
Ale będzie wściekła, jeśli szybko się u niej nie pojawię.
Strzelaj.
Rzut!
Trzynaście.
Królowa?
Zaraz tam będę.
Królowa...
prosiła
o nią.
Posłałam po homary, pomyślałam, że
możemy je poddusić i zjeść.
- Witaj. - Witaj.
Mam nadzieję, że masz trzy.
Posłałaś po Abigail, żeby wzbudzić we mnie zazdrość!
Możliwe.
Zaraz przyjdą z homarami.
Boisz się?
Nie najlepszy pomysł, to już wyszło z mody.
Homary, pani.
Gdzie mam je położyć?
Tam.
Witaj.
Pamiętasz mnie?
Panie Harley.
Zawsze wyprowadza mnie pan z równowagi.
Jakieś nowości?
Królowa i lady Marlborough dusiły homary, a następnie je zjadły.
Mam cię uderzyć?
Królowa zamierza ogłosić podwojenie podatku
od właścicieli ziemskich w parlamencie.
Żartujesz sobie?
Nie sądzę jednak, że jest całkowicie przekonana.
Ale lady Marlborough na pewno ją przekonuje.
Tak.
Co jeszcze...?
To wszystko.
Dlaczego mam wrażenie, że to nie wszystko?
Starałam się.
Naprawdę.
W porządku.
Dobrze, daj sobie spokój z tymi łzami. Dziękuję, życzę miłego wieczoru.
Czy mogę zająć chwilę Jej Królewskiej Mości?
Czy mogę prosić całą Izbę o wielki wiwat na cześć Jej Królewskiej Mości
za jej wspaniałą decyzję, o nie zwiększanie podatku ziemskiego?
Podwojenie podatku byłoby katastrofą,
a pola spłynęłyby krwią, gdyż
właściciele ziemscy skoczyliby do gardeł mieszczanom.
Do żywotów utraconych na wojnie, dodalibyśmy jedynie jeszcze więcej ofiar.
Ponownie, na cześć królowej
za jej nieskończoną mądrość i wiedzę,
kiedy należy powiedzieć "dość!", by utrzymać królestwo w całości.
Gdyż nie ma znaczenia zwycięstwo za granicą, jeśli wywoła się wojnę domową.
Wybacz, Wasza Wysokość, że przeszkodziłem.
Proszę kontynuować.
Czekamy z niecierpliwością na twoje słowa.
Mężczyzna nie powinien zakradać się do kobiety!
Wygląda pan na przerażonego.
Jestem ranny.
Stop!
Proszę najpierw pocałować mnie porządnie.
Właśnie zdecydowałam, że za pana wyjdę, Masham.
Nie mogę poślubić służki.
Ale mogę się z nią zabawić.
Wiem, że ślub ze mną mógłby pana zrujnować.
Wszystkim się zajmę.
Chyba pasujemy do siebie?
Nawet bardzo.
Zrobili ze mnie głupca.
Wszyscy się gapili, prawda?
Wiem o tym, nawet jeśli tego nie widzę
i słyszałam słowo "gruba". Gruba!
- Anno. - ...i paskudna.
Nikt oprócz mnie by się nie odważył, a ja tego nie mówiłam.
Współczuję ci.
Wrobił cię. To nasza wina.
Nie wiedziałam, co mam zrobić.
- Nie mogłam tego powiedzieć. - W porządku.
Anno, w porządku.
Był na nas przygotowany.
Zapewne doszedł do wniosku, że próbujesz ją przekonać do swojej racji.
Drobna komplikacja.
Ustalimy kolejny termin.
Co ty robisz?
Wasza Wysokość.
Lady Marlborough prosiła, żebym na ciebie zaczekała, a ja...
Łóżko wyglądało tak dobrze, że zmorzył mnie sen.
Postąpiłam nierozważnie, wybacz.
Możesz już z niego zejść.
Raz jeszcze proszę o wybaczenie, Wasza Wysokość.
Co się stało z twoją suknią?
Wilki.
Jej nogi.
Rozmasuj mi nogi.
Czy to bardzo boli?
Agonia.
Co za ból!
Marlborough przysłał list.
Jest już na pozycji.
Bitwa wkrótce się rozpocznie.
- Zwycięży. - Oczywiście.
Pewnie nie będziesz mogła dziś zasnąć.
Mogę z tobą zostać.
Nie, dziękuję.
Dzień dobry, lady Marlborough.
Widziałaś może ten tomik poezji Drydena?
Nie widziałam!
Nie.
Nie!
Nie.
Nie rozumiem.
Zabrałaś ją?
- Moją książkę. - Nie.
Myślę, że jesteś kłamczuchą, której nie doceniłam.
Nie chciałam tego.
Królowa zmusiła mnie do tego.
Zostajesz wydalona z mojej służby.
Wracaj do pani Meg i powiedz, żeby znalazła ci pracę jako pomywaczka,
a jeśli zapyta dlaczego, powiedz jej: "Ponieważ jestem nielojalną, małą dziwką".
Tak... wielmożna pani.
To był zaszczyt...
Jeśli nie odejdziesz,
zacznę cię kopać i nie przestanę.
Zbliżyłaś się do Abigail?
Owszem, jest przemiła.
Niestety musiałam ją wydalić ze służby za kradzież.
Jest kłamczuchą i złodziejką.
Jesteś dziś wyjątkowo małomówna.
Słyszałam cię.
Jest moją służką, nie zostanie wydalona.
Została moją pokojową.
Nie słyszałaś, co mówiłam?
Tak, uważasz ją za kłamczuchę i złodziejkę.
- Tak. - A ja najwyraźniej nie.
Wydalisz ją.
Nie chcę.
Lubię, kiedy wkłada mi tam język.
Rozdział V
CO JEŚLI ZASNĘ I WSUNĘ SIĘ POD POWIERZCHNIĘ?
Dziwne uczucie.
Dobrze ci zrobi, pani.
Lekarz mówi, że pomoże pozbyć się toksyn.
Co jeśli zasnę i wsunę się pod powierzchnię?
Proszę sobie wyobrazić, że to gorąca czekolada.
Wtedy umrę szczęśliwa.
Po tym jak wyszłaś, pomyślałam sobie: "Jak dobrze zrobiłaby mi kąpiel błotna!"
Chociaż trucizny bardzo ciężko się pozbyć.
Abigail, mogłabyś podać mi coś do picia?
Chciałabym, niestety...
Muszę być w każdej chwili na zawołanie królowej.
Taka jest zasada.
Cóż za lojalność!
Uroczo widzieć, kiedy ktoś próbuje wyrobić sobie całkiem nową cechę charakteru!
Daj jej spokój!
Pan Freeman.
Pan Morley.
Jakże jest pan przystojny.
To chyba pan jest przystojny, panie Freeman!
Ale ja...
Zapomniałem swoich okularów!
Wkrótce wrócisz na ulicę.
Pamiętasz jak byłyśmy młode i nie mogłyśmy bawić się w śniegu?
Otworzyłyśmy wszystkie okna w sali balowej
i patrzyłyśmy jak śnieżki wlatują do środka.
A kiedy przyszła twoja guwernantka lepiłyśmy bałwana,
aż nasze ręce stały się sine.
- Dobrze się bawiłyśmy. - Brzmi wspaniale.
Tyle rzeczy robiłyśmy razem.
Kocham historię starożytną.
Wybacz Abigail, mówiłaś coś?
Śpiewałam tylko.
Pewna melodia nie chce mi wypaść z głowy.
W końcu ma tam tyle miejsca.
Lady Marlborough, masz taką ciętą ripostę.
Abigail, jesteś słodka.
Myślę, że pójdę się położyć.
Czy mam pościelić twoje łóżko, Wasza Wysokość?
A może ty i ja napijemy się sherry?
Sherry brzmi wspaniale.
Dobranoc, Abigail.
Tak, dobranoc, droga Abigail.
Podoba ci się to, nieprawdaż?
Bycie kochaną? Oczywiście!
I to, że próbujesz mnie zdobyć.
Czego tu nie kochać, skarbie?
Daruj sobie tę śmieszną miłostkę.
Dowiodłaś swojej racji.
A może nie chodziło mi wcale o udowodnienie swojej racji?
Być może chodzi o moją przeszłość.
A może jakąś wadę w moim sercu.
Winię też oczywiście ojca, tę pizdę.
Muszę mieć swoją sytuację pod kontrolą.
Muszę podjąć działania, które mogą wykroczyć poza moją moralność.
Nie chcę skończyć na ulicy, sprzedając się żołnierzom z syfilisem.
Ta niezachwiana moralność stałaby się nonsensem, śmiejącym mi się w twarz!
Nie nadążam.
Wybacz, ale ucisz się, kiedy myślę.
Co za cudowne włosy.
To coś, o czym mówią ludzie na dworze.
Naprawdę?
Zawsze miałam wrażenie, że przypominają gniazdo.
Wcale nie.
Lady Marlborough.
Zaparzę herbatę.
Cudowny pomysł, dziękuję ci, Abigail.
- Oczywiście. - Przywitaj się z dziećmi.
Oczywiście.
W przyszłym tygodniu ogłosisz ten podatek w parlamencie.
Śnił mi się ten mężczyzna z jednym okiem, który stał przy drodze.
Jaki mężczyzna?
Jechałyśmy przez miasto.
Spojrzał na mnie w sposób, od którego mroziła się krew w żyłach.
Co za uprzejmość.
Abigail, myślisz, że ludzie są wściekli?
Anno.
Ona tego nie wie.
Powinnyśmy zapytać ludzi.
Zwołajmy ludzi z wiosek i zapytajmy ich.
Tak nie rozwiązuje się spraw królestwa.
Ludzie nie rządzą, to nimi się rządzi.
Naraziłabyś Marlborough?
Czeka na przyłączenie kolejnego batalionu, a to kosztuje.
Nie krzycz na mnie. Jestem królową!
Więc choć raz zachowuj się jak królowa!
Królowa dziś nie jedzie?
Nie odzywaj się do mnie.
Rozmyślałam na temat warunków naszej przyjaźni.
Myślałem, że to bezwarunkowa miłość.
Umówię cię na audiencję u królowej, jeśli poprosisz ją o przysługę dla mnie.
- Czekaj... - Harley, nie chcesz mieć mnie za wroga.
Okazuje się, że jestem zdolna do nieprzyjemnych rzeczy.
Ja również.
Jesteś taki męczący.
Królowa obdarza mnie czułością.
A ja mogę zatruwać jej ucho kłamstwami na twój temat,
aż stanie się oszalała z nienawiści.
Albo... nasza przyjaźń okaże się obopólnie korzystna.
Tak, czy nie?
Jeśli jesteś tak blisko królowej, czemu sama nie poprosisz ją o przysługę?
Nie chcę, żeby myślała, że cokolwiek od niej chcę.
- Doradziłaś jej wzięcie naszej strony? - Nie.
Przyszłość kraju jest na krawędzi.
- Chcę porozmawiać o mojej sprawie. - Nie obchodzi cię to.
Myślałem, że jesteś po naszej stronie.
Jestem po własnej stronie.
Zawsze.
Zbieg okoliczności sprawia, że czasem też z tego skorzystasz.
Tak jak teraz.
Dostaniesz szansę, by uratować swój kraj!
Rozdział VI
ŻEBY ZAPOBIEC INFEKCJI
Co za przypadek, że spotkałem cię akurat w ogrodzie.
Korzystałam ze świeżego powietrza.
Nie lubisz wojny, wiem.
Nie, nie lubię.
Ale musimy walczyć... za co walczymy.
Godolphin i lady Marlborough upewniają się,
że nie zasięgasz rady od opozycji.
Otrzymuję dokładne raporty.
Nie wątpię.
- Często morzy mnie choroba. - Prawda.
To niestety prawda.
Wojna z Francją nas wykończy, nawet jeśli wygramy.
Jesteśmy teraz na silniejszej pozycji,
a jeśli Marlborough przegra kolejną bitwę
możemy stracić wszystko.
Zdajesz sobie sprawę, że ludzie nienawidzą wojny?
Następnie znienawidzą ciebie.
Lady Marlborough nie mówiła ci nic o zamieszkach w Leeds?
Nie, nie mówiła.
Proszę tylko, byś spojrzała w głąb serca.
- Oczywiście. - Nie serce lady Marlborough, twoje serce.
Muszę również porozmawiać z tobą o twojej pokojówce.
- Abigail? - Zdaje się, że takie nosi imię.
Zdaje się, że pułkownik Masham się w niej zadurzył i pragnie ją poślubić.
To tylko służka.
Wiem, że to niecodzienne i niewytłumaczalne, ale
jako, że bywam sentymentalny zgodziłem się pomóc w tej sprawie.
Co to znaczy, że nie widziano jej?
Pojechała konno, Wasza Wysokość.
Koń nie wrócił, ona również.
Wyślę jeźdźców.
Nie.
Drażni się ze mną.
Nie wysyłaj jeźdźców.
- A jeśli gdzieś upadła? - Jest na to za dobrym jeźdźcem.
Znam ją, nie szukajcie jej.
Gdzie jestem?
W niebie.
To Bóg.
Później go poznasz.
Muszę iść.
Nie sądzę.
Połóż się.
Żeby zapobiec infekcji.
Przyprowadź lady Marlborough!
Natychmiast!
Zabierz mnie do niej!
Znajdźcie ją!
Tam są wilki, nieprawdaż?
Skądże, Wasza Wysokość.
Nie sądzę.
Może jest w Blenheim, w swoim pałacu.
Jeszcze nie ma pałacu, tam są jedynie lasy.
Musimy sprawdzić na drzewach dla pewności.
Panie Harley!
Proszę o wybaczenie.
Mam nadzieję, że nie leży martwa w rowie.
Jednak sprawy królestwa dalej się toczą.
Wasza Wysokość,
nie było żadnych wieści z frontu od dwóch tygodni.
Bez wątpienia Marlborough ma kłopoty.
Musimy natychmiast wysłać mu oddział na pomoc.
Wydamy majątek przez twoją paranoję i sam Bóg wie w co się wpakujemy.
Musimy zaczekać.
Pomyślę nad tym.
To nie może czekać.
Musimy działać natychmiast!
Czy to nie przypomina trochę spóźnienia się na przyjęcie?
Jeśli przyjęcie przebiega dobrze, nie jesteś potrzebna.
Ale jeśli idzie źle, nie możesz go uratować
i żałujesz, że włożyłaś swoją najlepszą suknię.
To wcale nie przypomina przyjęcia!
Proszę o wybaczenie, to tylko skojarzenie.
A właśnie, że przypomina przyjęcie.
- Doskonała analogia! - Zaczekamy!
Upewnij się, że założą swoje najlepsze stroje, żeby byli gotowi na właściwy moment,
przesuń oddziały na wybrzeże i przygotuj łódź.
Abigail.
Boję się, że coś jej się stało.
Być samą, nocą...
Jest silna.
Nic jej nie będzie.
Ratowała mnie całe życie.
Bez niej jestem nikim.
To nieprawda.
Jesteś królową.
Jestem zmęczona.
Boli, wszystko mnie boli.
Wszyscy mnie opuszczają.
Umierają.
Ona też.
Jeśli żyje, podetnę jej gardło!
Może robi to by mnie zranić.
Nie będę tego tolerować!
Nic jej nie będzie.
- Znajdą ją. - Nie obchodzi mnie to.
Jesteś... cudowną osobą.
Promieniejesz dobrocią.
Poślubi cię.
Co?
Pułkownik Masham chce cię poślubić.
- Naprawdę? - Tak, zdaje się, że wpadłaś mu w oko.
To absurdalne.
Nie mam mu nic do zaoferowania.
Jestem służką bez grosza. Przecież to zabije jego karierę.
Najpierw myślisz o nim.
- Jesteś kochana. - Zależy mi na nim
Ale nie bardzo, jak na tobie.
Ale wystarczająco, by za niego wyjść.
Nie będę kłamać. Chciałabym znów być lady.
Tak, tak musi być.
Kiedy jej nie ma,
bo jeśli zaczekamy, ona wróci i będzie temu przeciwna.
Ale to ci się należy. To mój prezent dla ciebie i żądam, żebyś go przyjęła!
- Oczywiście! Kiedy... - Teraz, natychmiast.
Ja, Abigail Hill,
biorę ciebie, Samuela Mashama, za męża.
Ja, Samuel Masham,
biorę ciebie, Abigail Hill, za żonę.
Jesteś taka hojna.
To przytłaczające.
Napiszemy, że to długi hazardowe, panie Harley?
Wspaniale.
Zajmiecie pokoje we wschodnim skrzydle.
- Dziękuję, Wasza Wysokość. - Dziękuję.
Czasem bycie królową okazuje się dobrą zabawą.
Kto by pomyślał.
Patrzysz w złą stronę.
Gdzie ona może być?
Mówiłeś, że jeźdźcy jej szukają.
Mówiłem ci.
Miała być chora kilka dni,
ale do tej pory powinna już wyzdrowieć.
Pewnie wróciła do Southampton.
Po co? Przygotowuje się?
Jestem twardy jak skała, a to jest nasza noc poślubna!
Nie ruszaj się.
Teraz kiedy jej nie ma, martwię się bardziej, niż kiedy tu była.
Może uderzyć skądkolwiek i kiedykolwiek.
Nie będę się tego spodziewać.
Muszę zachować spokój.
Nie ma jej.
Wyszłam za mąż.
Ale muszę być gotowa.
Ale jak mam być gotowa, kiedy nie wiem, gdzie jest mój wróg?
Moje życie jest jak labirynt z którego myślałam, że się wydostałam.
Jednak wciąż mam przed sobą kolejne zakręty.
Chłopcze.
Wezwij mi powóz.
Mae zabroniła.
Wychodzę.
Pomóż mi.
Mae zabroniła.
Lepiej się czujesz?
Mój koń żyje, czy go zjedliście?
Sprzedałam go.
Wciąż jesteś mi dłużna.
Możesz possać w zamian za kolację,
ja będę zabierać 20 procent.
Wyglądasz elegancko.
Spodobasz się klientom.
Widziałaś kiedyś 10 złotych suwerenów?
Chyba w snach.
Idź do fontanny w Hyde Parku o 9 rano,
a zobaczysz mężczyznę spacerującego z kaczką.
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Ta pizda, Abigail, otruła mnie.
Ta tutaj Maria Magdalena mnie znalazła.
Zgwałcili cię?
Nie.
Za to otrzymałam ofertę pracy w zyskownym fachu.
Abigail to zrobiła?
Tak.
Jak idzie w królestwie?
Lady Marlborough.
O jej.
Służka wystrojona w ubrania szlachcianki. Jakże...
cudacznie.
Moja przyjaciółko. I kuzynko.
Cieszę się, że udało ci się powrócić z...
Piekła!
Na pewno kiedyś do niego trafisz.
Ominęły cię pewne wydarzenia.
Mój ślub.
Prosta uroczystość, ale piękna.
Wszyscy wynocha.
Jeśli zaproponujesz mi herbatę, wybacz, że odmówię.
Pytałam swojego serca i nie znalazłam w nim zaufania, wstydzę się tego,
ale nie mogłam czekać i pozwolić, byś mnie zniszczyła.
Być może od ciebie się tego nauczyłam.
Ale to już przeszłość.
Wygrałam.
Jestem bezpieczna.
Nie musimy już walczyć, czy to nie wspaniałe?
Jeśli mi wybaczysz, możemy być szczęśliwe.
Wygląda na to, że wciąż masz w sobie gniew, któremu musisz dać upust.
Ten jeden raz na to pozwolę.
Gratuluję wyjścia za mąż.
Twoja twarz!
Wygląda aż tak źle?
Mężczyźnie taka szrama bardzo by pasowała.
Gdzieś ty była, Sarah?
Czemu wyjechałaś bez słowa?
Chciałam pojeździć.
Jacyś bandyci mnie zaatakowali.
Chwilę się z nimi szarpałam.
- Twoja biedna twarz. - Powinnaś zobaczyć ich.
Dobrze się tobą opiekowano?
Słyszałam, że ktoś w końcu pojechał mnie szukać?
Martwiłam się o ciebie, myślałam, że...
Nie zrobiłaś tego, by mnie zranić?
Nie prowadzę z tobą żadnych gierek.
Wiem, wiem.
Spójrz na mnie.
Powiem to tylko raz, bez ogródek, moja droga -
musisz odesłać Abigail,
mówię prosto z serca, pani Morley, zrób to.
Nie chcę.
To żmija.
Jesteś zazdrosna.
Zrobisz co ci każę.
Premier oraz pan Harley.
O co chodzi?
Wybacz, Wasza Wysokość, ale mamy wieści z Francji.
Co się dzieje?
Marlborough jest gotów.
Oskrzydlił ich.
Potrzebuje garnizonu, by zaatakować wybrzeże.
Niech rozpoczynają przyjęcie.
- Oczywiście, Wasza Wysokość. - Jakie przyjęcie?
Mówiliśmy o tym, jak cię nie było.
Dziękuję panowie, informujcie mnie na bieżąco.
Dobrze widzieć cię z powrotem i w dobrym zdrowiu, lady Marlborough.
Dobrze sobie poradziłaś z dywizjami.
Wiem o tym.
Jednak dwa nowe stanowiska w gabinecie muszą przypaść wigom.
Jestem królową!
Nie próbuj robić tego, co zawsze.
Nie próbuj zarządzać, bo nie potrafisz.
Wiem, że Harley cię ugadywał, a Abigail grzała ci łóżko.
Dosyć!
Będziesz od teraz robić to, co ci każę, jasne?
Anno.
Nie rób tego. Nie.
Twoja twarz mnie przeraża, nie!
Dobranoc, lady Marlborough.
Rozdział VII
ZOSTAW, PODOBA MI SIĘ
Dzień dobry.
Wyglądasz osobliwie, moja droga.
W każdym razie lepiej.
Chyba wraz z wiekiem staję się sentymentalna.
Jesteś zdolna do sentymentalizmu?
Też o tym nie wiedziałam.
Ale tyle rzeczy mnie ostatnio zaskakuje.
Przeglądałam te wszystkie listy, które do mnie pisałaś.
"Tęsknię za twymi objęciami.
Tęsknie za ciepłem twojego nagiego ciała, dotykającego moje".
Są bardzo uczuciowe i konkretne.
Pewnego dnia myślałam, że je gdzieś zapodziałam. Ależ się wystraszyłam!
A co jeśli dorwałby się do nich ten bydlak, Jonathan Swift?
Już następnego dnia byłyby w jego gazecie,
zrujnowałoby cię to.
Nie zrobisz tego.
Nie wiesz, do czego byłabym zdolna dla mojego kraju.
I dla ciebie.
Zrujnowałabyś mnie?
Zrobiłabyś to?
Użyję tych listów, o ile
nie ogłosisz zwiększenia podatku, zmian w rządzie i nie pozbędziesz się Abigail.
Chciałabyś wiedzieć, co zadecydowałam?
Chciałabym wiedzieć, że jesteś szczęśliwa.
Jeśli tak, to odżyjesz, gdy tylko to się skończy.
Królowa prosi o oddanie klucza.
Proszę go oddać i dziś opuścić dwór.
Gdzie ona jest?
Proszę oddać klucz,
królowa nie wyraża zgody na audiencję.
Anno!
Oddałam klucz.
Pani Morley, jest pani wściekła, wiem.
Wybacz mi.
Szaleństwo mnie na moment zamroczyło.
Otwórz drzwi.
Proszę cię...
Mogłabyś...
Pani Morley, otwórz drzwi.
Spaliłam listy.
Spaliłam je.
Rób co chcesz!
Nie wrócę.
Rozumiesz?
Wyjadę i nigdy nie wrócę.
To wszystko sprawka Abigail.
Ona cię nie kocha.
Bo jak ktokolwiek by mógł?
Ona nic ode mnie nie chce, w przeciwieństwie do ciebie!
Nic od ciebie nie chce,
a jakimś cudem stała się lady, otrzymującą 2000 rocznie.
a Harley niemal codziennie zawraca ci głowę.
Chciałabym, żebyś mnie kochała tak, jak ona.
Chciałabyś, bym cię okłamywała?
Wyglądasz jak anioł, który spadł z nieba, Wasza Wysokość.
Nie!
Czasami wyglądasz jak borsuk.
I zaufaj mi, ja ci zawsze o tym powiem.
- Dlaczego? - Bo ja cię nie okłamię, to właśnie jest miłość!
Muszę wrócić do obowiązków.
Przez...
Przez ostatnie miesiące byłam bardzo niezadowolona z rządu.
Lord Godolphin utracił moje zaufanie.
Niniejszym, chciałabym mianować nowego premiera.
Będzie nim pan Harley.
Godolphin,
dziękuję za pana służbę.
Natychmiast rozpoczniemy negocjacje pokojowe z Francją.
Przemówiłam!
Rozejść się!
Zostaw. Podoba mi się.
Lustra też zostają.
Mój Boże, naprawdę wydaje ci się, że wygrałaś.
A tak nie jest?
Chyba grałyśmy w zupełnie inne gry.
Wiem tylko, że twój powóz już czeka.
A moja służka zaraz tu będzie z czymś, co nazywają "ananasem".
Jechać?
Jedź.
Rozdział VIII
ŚNIŁAM, ŻE DŹGNĘŁAM CIĘ W OKO
Zrób to jeszcze raz!
Jestem.
Rozmasujesz mi nogi?
Oczywiście.
Szybko, gorące ręczniki!
Jesteś pijana?
Piłam wino.
Wyśmienite wino.
Też powinnaś się napić.
- Przyniosę trochę, co ty na to? - Nie.
Nic nie rozumiem z tych dokumentów.
Źle się czuję.
Wybacz mi na moment.
Wybacz, źle się czuję.
Połóż się, poślę po lekarza, skarbie.
Dziękuję.
Lekarza!
Co nowego?
Wynegocjowali pokój z Francją.
- Oddając im oczywiście zbyt dużo. - Oczywiście.
Marlborough wraca w ciągu tygodnia.
Harley będzie chciał go kimś zastąpić.
Skoro zawarliśmy pokój z Francją
powrót Marlborough do Anglii jest nieunikniony.
Wasza Wysokość, zastanawiam się, czy powinniśmy pozostawiać go dowódcą naszej armii.
Wyrwę mu ten pieprzyk z twarzy!
Nie możesz do tego dopuścić, Godolphin.
To bohater, który doprowadził nas do pokoju!
Tak, ale równie dobrze mógłby rozpocząć
masakrę, która by nas zrujnowała.
Łatwiej byłoby mi pociągać za sznurki, gdybyś wróciła na dwór.
Nowa era, era pokoju i dobrobytu, nowy dzień, drzwi do nowej przyszłości,
Ten moment obfituje w metafory.
Jestem zmęczona, pomyślę o tym.
Dziękuję wszystkim.
Zdecydowałaś się nie dzielić ze mną szczegółami swojego odwołania.
Przerwę na chwilę naszą konwersację, byś mogła to naprawić.
Nie znam się na kobietach i ich uczuciach,
ale wiem, że pielęgnują urazy niczym skamlące noworodki.
Godolphin.
Nagle zawładnęła mną ochota na ujrzenie twojego nosa złamanym.
Do czego dążysz?
Wasza Wysokość,
czy mogę odnieść się do tematu lady Marlborough?
Nie, nie możesz.
Wyłom w tak pięknej przyjaźni z pewnością mógłby zostać naprawiony.
Niektóre rany się nie goją.
Mam takich sporo.
Można z nimi żyć,
a one czasem napełniają się krwią.
List.
Przeprosiny, które mogą ułatwić twój powrót.
Nie wiem, czy będę w stanie.
Może mogłaby do ciebie napisać,
wtedy będziemy mogli spróbować wyleczyć choćby tę jedną ranę.
Nie zabronię jej tego.
Nie ma to sensu, a list i tak wyląduje w kominku,
ale nie zabronię jej tego.
"Ty
pizdo.
Mój Boże.
Tęsknię za tobą."
To cała poczta?
Szukasz czegoś konkretnego?
Nie, ja...
próbki tkaniny od kuzynki z Florencji.
Z pewnością przyjdzie.
"Śniłam,
że
dźgnęłam
cię
w oko."
To nie może być wszystko.
- Jest, Wasza... - Nie nachylaj się nade mną!
Może poprosimy o kolejną próbkę tkaniny od twojej kuzynki z Florencji?
Może ta się zagubiła, albo została zjedzona przez myszy w czasie podróży.
Nie, chcę jedynie wiedzieć, czy cała moja poczta jest tutaj.
Oczywiście. Idź sprawdzić raz jeszcze!
Natychmiast.
Co za brak kompetencji!
"Moja
najdroższa
pani
Morley."
Jestem w kropce.
A ty jesteś mi najdroższa.
Nie wiem, czy mogę
- o tym rozmawiać. - O co chodzi?
Nie jestem pewna.
Nie lubię tego.
Taka niepewność zagnieździ się w moim umyśle
i będę rozmyślać wszystkich okropnych ewentualnościach.
To nie aż takie okropne, droga Anno.
Chodzi jedynie o pieniądze.
Pieniądze?
Znalazłam w księgach
dużą sumę pieniędzy, która była wysyłana do Marlborough.
Która jednak nie była wyszczególniona w rejestrze wydatków.
Co?
Straciliśmy je.
Czy mam zażądać zwrotu, kiedy powróci?
Na przykład po cichu?
Sugerujesz, że Sarah kradła pieniądze i wysyłała je jemu?
Na to wygląda.
Około siedmiu tysięcy.
Nie zrobiłaby tego.
- To tylko... - Nie zrobiłaby tego.
Być może się mylę.
Czasem takie liczby mogą wydawać się oszałamiające
Potrafią być kapryśne niczym ludzie i w końcu się zgadzają.
Po kilkukrotnym sprawdzeniu.
Na pewno istnieje jakieś proste wytłumaczenie.
Powinnyśmy wygnać to z naszych myśli.
Może zabierzemy dzieci na spacer do parku?
Nie, dziękuję, muszę odpocząć.
Możesz wyjść.
Kurwa.
Muszę to odłożyć.
Wynoś się.
Marlborough jest w Southampton, potrzebujemy decyzji.
Wasza Wysokość, jeśli mogę...
Było dzisiaj niewiele listów.
Cóż... Jeśli mogę, sytuacja z Marlborough...
Okrada mnie.
Co?
Wasza wysokość, to niedorzeczne!
Panno Abigail, jeśli chodzi o moje prywatne fundusze czy prawdą jest,
że okradali mnie i narażali?
Tak.
Mamy wszystko czarno na białym.
Należy ją zniszczyć.
Wygnać ich z ukochanej Anglii, gdyż nie są lojalni.
Inaczej skrzywdzą nasze królestwo i królową.
- Wasza Wysokość, jeśli mogę... - Nie, nie możesz!
Stanie przed sądem. Zostaną wygnani.
Przemówiłam, wynoś się.
Wygląda na to, że poczta dotarła.
Niespodziewanie poczułam znudzenie Anglią, kochany.
Może pojedziemy gdzieś indziej?
Anno?
- Posadźmy cię na krzesło. - Jak śmiesz dotykać królowej?
- Wybacz. - Nie pozwoliłam ci się odzywać.
Rozmasuj mi nogę.
- Powinnaś się położyć. - Powinnaś się odzywać jedynie pytana.
Kręci mi się w głowie.
Musze się czegoś przytrzymać.